சிறுபதிவு

அப்போது ஒன்பதாவதோ பத்தாவதோ படித்துக் கொண்டிருந்தேன் என்று ஞாபகம். பக்கத்து வீட்டில் ஒரு குடும்பம் புதிதாக குடி வந்தார்கள். அந்த வீட்டுத் தாத்தா மரம் வளர்ப்பதில் மிகவும் ஆர்வம் கொண்டவர்.

6632b-guavatree

அவர் வீடு கட்டி குடி வந்த போது அந்த வீட்டு வாசலில் ஒரு கொய்யா மரம் இருந்தது. ஆனால் அது எப்போதும் வாடியே தான் இருக்கும். அந்நியன் படத்தில் கலாபவன் மணி வாடகைக் கேட்டு கொடுமைப்படுத்தும் ஒல்லிக் குச்சி மாமி போல இருக்கும்.

ஆனால் அவர் வந்ததும் அந்த இடத்தை அப்படியே மாற்றிவிட்டார். சீக்கு வந்த மரம் படு ஷொக்காக மாறியது. நல்ல இயற்கை உரமிட்டு அதை தெம்பாக்கி விட்டார். பல பூச்செடிகளை நட்டு வளர்த்தார். கொய்யா பழம் காய்த்த போது அதை கண்ணும் கருத்துமாக பார்த்துக் கொண்டார்.

நான் கொய்யா அடிக்க முயற்சி செய்யும் போதெல்லாம், எங்கிருந்து பார்ப்பார் என்று தெரியாது, “ஆருடா அவன் கொய்யா அடிக்கிறது” நான் தான் என்று நன்றாகவே தெரியும். ஆனால் ஒவ்வொரு முறையும் அவர் திட்டுவதும் அவருக்குத் தெரியாமல் கொய்யா அடித்துத் திண்பதும் ஒரு ஆனந்தம் தான். ஆனால் அவர் மகனுக்கு மரம் வளர்ப்பதில் பெரிய நாட்டம் ஒன்றும் இல்லை.

மழை பெய்யும் காலத்தில் கொய்யா நன்றாக விளையும், வெயில் காலத்தை விட மழைக் காலங்களில் விளையும் கொய்யா பழம் மிகவும் சுவையாக இருக்கும் என்பது என் அனுபவம்.

என்ன தான் திட்டினாலும் நான் கொய்யா பறித்து தின்பதில் அவருக்கு ஒரு திருப்தி தான். தான் வளர்த்த ஒரு மரத்தின் பயனை இவன் ஒருவனாவது பெறுகிறானே என்ற சந்தோஷம். ஒரு பதிவை எழுதிவிட்டு அதை யாராவது படித்தார்கள் என்பதை பார்க்கும் போது ஒரு திருப்தி வரும் பாருங்கள் அது போன்றது. அவர் அந்த கொய்யா மரத்தை மிகவும் நேசித்தார் என்றே சொல்ல வேண்டும்.

ஒரு நாள் விடியர்காலை நேரம் பக்கத்து வீட்டு அழுகையும், ஓலமும் எங்களை எழுப்பி, தாத்தா இறந்த செய்தியையும் சொன்னது. அவரைப் பார்க்கும் போதெல்லாம் அவரை ஏமாற்றி விட்டு கொய்யா பறிக்கும் ஒரு குறும்பும், பெரிதாக ஏதோ சாதித்து விட்ட மகிழ்ச்சியும் என்னிடம் இருக்கும்.

ஆனால் அவர் இறந்து விட்டார் என்று கடைசியாக பார்க்கப் போன போது ஒரு சின்னக் குற்ற உணர்ச்சி இருந்தது. அந்த வயதில் அது என்ன விதமான உணர்ச்சி என்றே தெரியவில்லை. அப்பா அழைத்த போது வரமாட்டேன் என்று கூட மறுத்தேன், கட்டாயப் படுத்து அழைத்துப் போனார். அவர் ஆசைப்பட்ட ஏதோவொறு கொய்யாவை நான் திருடி தின்றுவிட்டேனா என்று கூட எண்ணினேன்.

அவர் இறந்த பிறகு அந்த மரம் மிக மிகச் சொற்பமாக விளைய ஆரம்பித்தது. அடுத்த மழைக்காலத்திற்காக காத்திருந்தேன். இந்த முறை குறைவான மழை தான் பொழிந்தது. அவரில்லாமல் கொய்யா அடிக்கும் சுவாரசியமும் குறைந்தது. அவ்வபோது கொய்யா அடித்து சாப்பிட்ட போது சுவை குறைந்தது போன்ற உணர்வு.

சில மாதங்கள் போன பின்பு அந்த கொய்யா மரம் மீண்டும் தன்னுடைய பழைய சீக்கு வந்த நிலையை அடந்தது. தாத்தாவின் மகனும் ஒரு தோட்டக்காரரை வைத்து உரமெல்லாம் போட்டுப் பார்த்தார். ஆனால் அந்த கோய்யா மரம் நல்ல நிலையை அடையவில்லை.

ஒரு நாள் பள்ளியை விட்டு வந்த போது அந்த மரம் இல்லை.

“தேவையில்லாமல்” இடத்தை அடைத்துக் கொண்டு இருப்பதாக சொல்லி வெட்டி விட்டார்கள் என்று அப்பா மூலம் தெரிந்துக் கொண்டேன்.

மரங்களுக்கும் உணர்வுகள் உண்டு என்பதை அனுபவ ரீதியாகத் தெரிந்து கொண்டத் தருணம் அது.

ஒரு நாள் காலை எழுந்து வந்து தூக்கக் கலக்கத்தில் வெளியே வந்த எனக்கு ஒரு இன்ப அதிர்ச்சி காத்திருந்தது, என் வீட்டிற்கு வெளியே முற்றத்தில் ஒரு சின்ன கொய்யா மரம் துளிர்த்து என்னைப் பார்த்து சிரித்தது.

கொய்யா மரம்

Advertisements